Krajem marta, argentinska vlada je proslavila dramatični pad u stopi siromaštva: 28,2% populacije sada živi ispod linije siromaštva, smanjenje od najviše stope od 52,9% u 2024., prema INDEC-u, zvaničnoj statističkoj agenciji.

Predsjednik Javier Milei oglasio se na društvenim mrežama da pozdravi navodni uspjeh: “Siromaštvo nastavlja da opada. Činjenice a ne narativ” napisao je na X-u na Španskom i dodao: “MAGA [Make Argentina Great Again]!”

U Mileievoj Argentini, ideja „činjenice, ne narativ“ utiče značajno na preoblikovanje načina na koji vlada uokviruje borbu protiv siromaštva. „Narativ“ je predstavljen kao manipulacija, dok su „činjenice“ prikazane kao neutralne. Ono što se mjeri je važno, a ono što se ne mjeri ne postoji.

Tako, broj ljudi klasifikovanih kao oni koji žive u siromaštvu opada, i to ne uprkos ukidanja društvenih kuhinja (comedores poulares) i programa koji se bore protiv rodnog nasilja i organizacija koje nude podršku, koju provodi Mileijeva administracija, već baš zbog toga. Nekada pouzdane mjere za ocjenu siromaštva se nasilno uklanjaju.

Vlada ne krije informacije; uništava infrastrukturu koja je proizvodila te informacije, a takva destrukcija je njena tehnologija upravljanja.

Trećeg dana nakon preiuzimanja vlasti u Decembru 2023, Milei je ukinuo „Ministarstvo društvenog razvoja“ i „Ministarstvo za žene, rod i diverzitet“ i pridružio njihove funkcije „Ministarstvu za ljudski kapital“. To je ministarstvo od tada prekinulo javno finansiranje kuhinja u zajednicama, blokiralo Acompañar program koji je primao, bilježio i odgovarao na izvještaje o rodno zasnovanom nasilju i pružalo pomoć finansijski ovisnim žrtvama, te je zatvorilo ENIA plan, koji je smanjio broj maloljetničkih trudnoća za 50 % i zapošljavao šest stotina ljudi prije nego je ukinut.

Linija 144 za žrve rodno zasnovanog nasilja, koja je uspostavljena 2003. i koja je primila je više od 900 000 poziva u prvih deset godina rada i pratila je rodno zasnovano nasilje kao kategoriju u državnom interesu, takođe je ostala bez većine svog budžeta.

Ministrica za ljudski kapital,Sandra Pettovello, opisala je budžetske rezove kao način da se uklone korumpirani posrednici i ponudi direktna, transparentna pomoć ranjivim sektorima. U praksi, državne agencije i civilne organizacije koje su činile određene oblike patnje vidljivim – pretvarajući glad, nasilje i prekarnost u imenovane, prebrojive i politički organizovane činjenice – više nemaju resurse za to.

Na primjer, comedores populares, su tokom decenija krize izgradile lokalne grupe, lokalni klubovi, crkve i društveni pokreti. Hranili su ljude tokom ekonomske krize 2001. godine, tokom teške štednje vlade Mauricija Macrija (2015.-2019.) i tokom inflacione krize tokom koje je na vlasti bila uprava Alberta Fernandeza, koja je prethodila Mileiju.

Prošle godine, vlada je zatvorila državni registar za ove kuhinje u zajednicama – efektivno prekinuvši državnu podršku za njihov rad – tvrdeći da za njima više nema potrebe. Iako činjenica da su bili registrovane nije garantovala ovu podršku, nije moguće znati koliko će od 44 000 prethodno registrovanih nastaviti da funkcioniše sa ili bez javnih fondova. U periodu prije Mileijeve vlade (2020.-2023.) između 4000 i 5000 kuhinja je godišnje primalo hranu iz javne opskrbe. Do sredine 2025. vlada je pomagala 1552 ovakve kuhinje. Procjenjeno je da su kuhinje hranile 10 miliona ljudi tokom 2024. ali zvanično nisu reducirali broj siromašnih, jer nisu nudile novac: Argentinske mjere siromaštva prate samo da li mjesečni prihodi domaćinstva pokrivaju potošačku korpu, ne i da li su ljudi stvarno nahranjeni.

Ali su kuhinje bile mjesta gdje je glad bila vidljiva. Porodica koja se hrani u comedoru je bila dio mreže koja je znala ne samo koliko ljudi hrani već i zašto – koje je domaćinstvo ostalo bez posla, koja su imala dugovanja, koja su bila u riziku da završe na ulici.

Žene koje su u središtu kuhinja u zajednicama – često su ih vodile feminističke i narodne organizacije – bile su, uz ostale stvari, gusti sistem društvenog znanja o teksturi prekarnosti koju ankete o prihodima ne mogu da obuhvate.

Ono što se uništava nije servis nego teren. Argentinska filozofkinja i politička teoretičarka Verónica Gago opisala je ovaj proces kao fašizaciju društvene reprodukcije: sistematsko rasturanje kolektivnih temelja na kojima su siromašne i feminizirane zajednice gradile politički život uz fizičko preživljavanje.

Comedores su bile ti temelji. Izgrađeni su kroz borbu i bili su upleteni u materijal narodnih i feminističkih pokreta, a s njih su vodile žene čiji rad nikada nije bio plaćen i uračunat. Ukidanje finansiranja ne samo da eliminiše jednu uslugu, već elimiše uslove pod kojima je ta usluga činila određene živote vidljivim i vrijednim ubrojavanja.

INDEC statistike prihodovnog siromaštva ne mogu mjeriti prehrambenu nesigurnost, preživljavanje koje se finanira dugom, sate provedene u snalaženju s finansijkom nestašicom, ili porodično nasilje koje se intenzivira kada nedostaje novca. Organizacije koje su mogle pratiti ove stvari su ili rasformirane ili im je ukinuto finansiranje.

Druge mjere siromaštva su takođe odbačene. Multidimenziononalni index siromaštva razvijen je da bi pratio deprivaciju u domenu stanovanja, zdravstvene skrbi, obrazovanje i zaposlenja uz prihode. Pod Mileijem, klasifikovan je kao nezvanična, dodatna mjera i nije osvježen od početka 2024. Tada je, 43,6% populacije živjelo u stanju multidimenzionalnog siromaštva.

Zvanični podaci takođe sadrže i sopstveni djelimični kontraargument. INDEC-ov kvartalni pregled pokuzuje da je siromaštvo poraslo na 32,5% u zadnja tri mjeseca 2025. prije nego je šestomjesečni prosjek identifikovao 28,2%, što pokazuje da istaknuta cifra skriva negativni trend u mjesecima koji su prethodili publikaciji.

Katolički Univerzitet i njegov Social Debt Watch procjenjuju siromaštvo na 36,2%, za isti period tokom kojeg je INDEC procjenio da je stopa 28,2%, koristeći se širom metodologijom koja pokriva više gradova. Eksperti su takođe tvrdili da siromaštvo nije palo ispod 25% tokom više od dvije decenije bez obzira na to koja je vlada bila na vlasti.

U INDEC izvještaju takođe je skrajnut broj koji vlada ne bi postavila na društvene mreže: 41,3% djece mlađe od 14 godina živi u siromaštvu – poslije dvije godine ministarovih slavljenih unaprijeđenja. Brojevi koje je ove sedmice pokazao Social Debt Watch Katoličkog univerziteta su još gori: 53,5% djece i adolescenata su siromašni, 28,2% pati od prehrambene nesigurnosti a 64,8% se oslanja na neki oblik prehrambene pomoći.

Djeca najviše zavise od kolektivne infrastrukture koja se uništava. Comedores su ih hranili. ENIA plan je pomagao njihovim majkama. Acompañar program je pomagao domaćinstvima u kojima odrastaju.

Država ne mora falisfikovati podatke. Treba samo da ukloni uslove pod kojima neki dio stvarnost uopšte postaje podatak. Uništi instituciju i uništićeš arhiv. Ono što ostaje je broj koji je realan i istinit ali vam ne govori skoro ništa o tome šta se dešava ljudima koje navodno nastoji da opiše.

Florence Evans, opendemocracy.net

Prevod: Prometej.ba